แต่ระหว่างที่เกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพญี่ปุ่นมีความจำเป็นที่ต้องลำเลียงยุทธสัมภาระเข้าไปในประเทศพม่า เพื่อขนไปยังประเทศต่างๆ ในแถบเอเชีย โดยใช้ประเทศไทยเป็นทางผ่าน และใช้แรงงานกรรมกรที่เป็นแขก พม่า มาเลเซีย อินโดนีเซีย จีน รวมทั้งชาวไทย แต่ประสบกับอุปสรรคปัญหามากมาย เช่น ฝนตกสะพานพัง โรคภัยไข้เจ็บ ขาดเสบียงอาหาร ตลอดจนถูกฝ่ายพันธมิตรทิ้งระเบิด เพื่อทำลายทางรถไฟ ทำให้กรรมกรเสียชีวิตเป็นจำนวนมาก

กองทัพทหารญี่ปุ่นจึงเปลี่ยนแผนการ ทำงานใหม่ โดยเกณฑ์แรงงานจากเชลยศึกที่เป็นชาวอังกฤษออสเตรเลีย ไอร์แลนด์ ประมาณ 50,000 คน ทำการก่อสร้างทาง ต่อไปจนแล้วเสร็จ รวมระยะเวลาที่ทำการก่อสร้างทั้งหมดเพียง 10 เดือนเท่านั้น ซึ่งในเวลาต่อมาเรียกสะพานแห่งนี้ว่า สะพานข้ามแม่น้ำ แคว

ความสำเร็จในการก่อสร้างทางรถไฟสายนี้ สร้างความปีติยินดีให้กับกองทัพญี่ปุ่น แต่สิ่งที่ต้องสูญเสียเป็น จำนวน
มหาศาลอย่างประมาณค่าไม่ได้ คือ ชีวิตของแรงงาน กองทัพญี่ปุ่น กรรมกร และเชลยฝ่ายสัมพันธมิตร จนมีคำกล่าว ถึงเหตุการณ์การสร้างเส้นทางนี้ ว่า “หนึ่งหมอนรถไฟต่อหนึ่งชีวิต”

เส้นทางรถไฟสายนี้จึงถูกขนานนามว่า ทางรถไฟสายมรณะ