เที่ยวระยองตอนที่ 2 แพปลาบ้านเพ
(เดินทาง 6 เมย.54)


ตลาดบ้านเพ จังหวัดระยอง  ตลาดของแห้งของฝากเก่าแก่ที่อยู่ติดริมทะเล  และอยู่ใกล้ๆกับท่าเรือที่จะข้ามไปเกาะเสม็ด(เสร้จทุกราย) ใครผ่านไปมาก็ต้องสังเกตเห็น เพราะแถวนี้ทั้งย่านมีแต่ร้านขายของฝากเป็นระยะทางยาว  โดยเฉพาะพวกเปลือกหอยที่ทำเป็นม่านประดับหรือที่เรียกว่าโมบายเปลือกหอย  ห้อยระย้าตามหน้าร้านเต็มไปหมด 

นักท่องเที่ยวทั้งที่มาด้วยรถยนต์ส่วนตัว หรือรถทัวร์รถบัส เมื่อมาถึงบ้านเพก็มักจะแวะมาซื้อของแห้งหรือของทะเลกัน เพราะที่จอดรถสะดวก ของขายก็มาก ตลาดหลังคามุงจากก็ดูเป็นพื้นบ้านแบบไทยๆ และข้อดีของหลังคามุงจากคือไม่ร้อน  ต่างกับร้านของฝากในปัจจุบันที่สร้างกันใหญ่โตทันสมัย ไม่ต่างกับห้างสรรพสินค้าที่อยู่ริมถนน กลายเป็นธุรกิจร้านของฝากที่ลงทุนกันหลายสิบล้านบาท

ภายในตลาดเก่าบ้านเพ  ไม่ต่างกับตลาดสินค้าพื้นเมืองหรือตลาดของแห้งจากทะเล ที่รวบรวมความหลากหลายมาไว้ที่เดียวกัน และจังหวัดระยองก็ขึ้นชื่ออยู่แล้วในเรื่องอาหารทะเล รวมทั้งของประดับจากเปลือกหอย ที่มีรูปแบบสวยๆงามๆมากมาย จนลานตาไปหมด ที่น่าแปลกใจมากก็คือราคาค่อนข้างถูก ถึงถูกมากๆ

ตลาดบ้านเพผมผ่านมาค่อนข้างบ่อย  มากี่ครั้งก็ต้องแวะเพราะเป็นทางผ่าน แต่มาระยองคราวนี้จึงไม่ค่อยสนใจมากนัก  เรียกว่าเบื่อแล้วก็ได้  ไปครั้งไหนก็ไม่พ้นที่จะอุดหนุนกาแฟเย็นโบราณร้านเดิมเพื่อแก้ประหาย  ของอย่างอื่นก็ซื้อนิดๆหน่อยพอเป็นพิธี  เพราะตลาดใกล้บ้านก็มีขายไม่ต่างกัน

มาคราวนี้ญาติๆเค้าเข้าตลาดไปซื้อของกันตามประสาแม่บ้าน  ส่วนผมขอปลีกวิเวกไปเก็บบรรยากาศของแพปลาที่อยู่ใกล้ๆแถวนั้นดีกว่า  เพราะมองจากตลาดบ้านเพแล้วเห็นมีแพปลาอยู่ใกล้ๆแถวนั้นหลายแห่ง  แต่ขณะนี้เป็นเวลาราว 11 โมง  จะมีอะไรน่าสนใจหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจนัก  นี่ก็ใกล้เที่ยง ร้อนก็ร้อน

เมื่อวานได้ยินข่าวว่ากรุงเทพฝนตกหนักมาก และมีลมพัดแรง แต่ที่บ้านเพแดดเปรี้ยง แถมอากาศขณะนี้ก็อบอ้าวเหลือทน  เดินไปก็บ่นกับตนเองว่าเราบ้ารึปล่าว มาเดินตากแดดอยู่คนเดียว แถมดูแล้วก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรน่าสนใจนัก

เดินไปไม่ไกลก็เห็นซอยเล็กๆ เป็นทางเข้าไปยังแพปลาหรือสะพานปลาที่ทอดยาวออกไปทะเล มาถึงตรงนี้ก็ได้กลิ่นทะเลคละคลุ้งมาเตะจมูก  ซึ่งเป็นกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์  แต่กลิ่นแถวนี้ดูจะรุนแรง  ทั้งกลิ่นของเน่าของเสียนานาชนิด ที่มาจากเรือประมงและจากโรงงานแช่แข็งในย่านนี้   

เรื่องแพปลากับกลิ่นคาวทะเลแบบนี้มันเป็นของคู่กันอยู่แล้ว  ไปจังหวัดไหนๆก็ต้องเจอ  แต่แถวบ้านเพรู้สึกว่าดูจะหนักหนากว่าที่เคยพบ   ขณะเดียวกันตามชายหาดที่เลยจากนี้ไปก็ดูรกรุงรัง และทรุดโทรมเอามากๆ

น้ำทะเลก็ดูไม่ค่อยจะใสสะอาด  ยิ่งมาเจอทั้งกลิ่นคาว  และขยะตามชายหาดจึงเป็นภาพที่ไม่ค่อยจะดีนัก  ทำให้เสียความรู้สึกพอสมควร

ถ้าหากว่ามีการเก็บและทำความสะอาดกันบ้าง  คงดีกว่านี้มากทีเดียว 

จากสภาพที่เห็นดูเหมือนสะสมขยะกันมาเป็นปีเป็นชาติ  ซึ่งอาจไม่เคยมีการเก็บกวาดชายหาดกันเลยก็ว่าได้ คิดอีกทีหรือว่าคนที่นี่คุ้นเคยกับกลิ่นและสภาพที่เป็นอยู่จนรู้สึกเป็นปกติ  ไม่ต่างกับผู้ที่อาศัยอยู่ตามสลัม  จนชินกับสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยของเสีย


ภาพขยะเกลื่อนหาดบ้านเพ (คลิกที่ภาพ)



ปัจจุบันภาพชายหาดบริเวณตามแพปลาหลายแห่งนับว่าดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก  ไปเที่ยวทางภาคใต้ก็ไม่เห็นกันบ่อยนัก  เว้นแต่ว่าเป็นบริเวณที่ควบคุมได้ยาก  แต่ชายหาดในย่านตลาดบ้านเพ  และที่ทอดยาวออกไปอีกไกล ยังมีสภาพสกปรกรุงรังเกินกว่าจะรับได้  เศษขยะที่ลอยมาทับถมตามชายหาดคาดว่ามีระยะทางหลายกิโลเมตร

ตามชายหาดมีเศษขยะทับถมจนเกลื่อนหาด  แต่บนฝั่งติดชายหาดใกล้กับร้านอาหารร้านใหญ่ก็ยังเห็นขยะให้ประจานกันอยู่หน้าร้าน เสียดายที่ไม่ได้จดจำชื่อภัตตาคารที่ว่านี้ 

แรงงานต่างด้าว

ย่านแพปลากับแรงงานชาวพม่า  เป็นสิ่งที่มีมานานหลายสิบปีมาแล้ว   เพียงแต่ว่าค่อยๆเพิ่มปริมาณมากขึ้น  บางจังหวัดชาวพม่าที่เข้ามาหากิน ได้เพิ่มประชากรจนยึดพื้นที่ในย่านประมง กลายเป็นชุมชนคนพม่า  บางคนพูดไทยจนคล่อง  ออกลูกหลานกลายเป็นคนสัญชาติไทย 

ตลาดบ้านเพในอนาคตอาจกลายเป็นตลาดของชาวพม่าก็เป็นได้  อนาคตคงปฏิเสธไม่ได้ว่าเรามีแรงงานต่างด้าวกันเต็มบ้านเต็มเมือง  ถึงวันนี้เราต้องยอมรับความจริง ต้องปรับความคิดกันใหม่ว่าถึงเวลาแล้วที่เราจะสร้างระบบสร้างระเบียบเข้ามารองรับกันอย่างถูกต้อง 

โลกเราทุกวันนี้มันเปลี่ยนไปมาก  แรงงานจากชาติต่างๆมีการเคลื่อนย้ายกันไม่ต่างกับสายน้ำ  หากเราคิดแก้ไขให้เป็นแบบบูรณาการ  ก็จะช่วยลดปัญหาค่าแรงงานในบ้านเราได้ในระดับหนึ่ง  ผู้ประกอบการณ์ก็จะได้รับประโยชน์  เพราะเมืองไทยเรามีปัญหาขาดแคลนแรงงานระดับล่างค่อนข้างมาก 

แพปลาบ้านเพ  ก็ไม่ต่างกับแพปลาในที่อื่นๆที่พบแต่แรงงานพม่า  แต่ละคนก็ดูจะขยันขันแข็ง  ทำงานกันไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย  ส่วนใหญ่ก็พอจะพูดภาษาไทยหรือพอจะสื่อสารกันได้

เรื่องแรงงานพม่าน่าจะสะท้อนให้เห็นว่าคนในประเทศพม่าจะมีความเป็นอยู่กันอย่างไร   และชาวพม่าทุกคนที่มาเมืองไทยก็ไม่ได้เข้ามากันได้ง่ายๆ  แถมยังต้องเสียเบี้ยไบ้รายทางกันอีกไม่น้อย   ถึงกระนั้นก็ยังลักลอบเข้ามาไม่ขาดสาย  บางคนโชคร้ายเสียชีวิตในระหว่างเดินทาง  เพราะอัดกันเต็มรถจนขาดอากาศหายใจ 

มนุษย์ทุกคนก็ต้องดิ้นรนชีวิตเพื่อความอยู่รอด  บางครั้งเห็นคนพม่าตามร้านอาหาร ตามปั้มน้ำมัน หรือตามร้านขายของ   ก็อดนึกถึงชีวิตต้องสู้ของพวกเค้าไม่ได้  และการได้มาทำงานในเมืองไทยอาจเป็นความสำเร็จครั้งสำคัญในชีวิต มีเงินมีทองส่งกลับไปทางบ้าน เพื่อให้ญาติพี่น้องมีกินมีใช้

บ้านเราคิดว่าน่าจะมีความเป็นอยู่ที่ดีกว่าพวกเค้าหลายเท่า  แต่หลายคนอาจไม่คิดว่าเรานี่เหนือกว่า และมีความสงบสุขกว่าประเทศเพื่อนบ้านอีกหลายประเทศ เรามีเสรีภาพที่จะด่ากองทัพอย่างสาดเสียเทเสีย มีเสรีภาพที่ด่าประธานองค์มนตรีพลเอกเปรมฯ ผู้มีคณุปราการต่อประเทศชาติในสมัยที่ท่านมาเป็นรัฐบาล รวมทั้งมีพวกสมุนทักษิณบุกเข้าไปปาระเบิดใส่บ้านท่าน โดยที่คนเหล่านี้ไม่มีความผิด และไม่มีใครถูกจับดำเนินคดีแม้แต่คนเดียว

เรามีสิทธิและเสรีภาพกันอย่างล้นฟ้า นึกจะปิดถนนบริเวณสี่แยกราชประสงค์ เพื่อรำลึกถึงวัน(ที่พวกมัน)เผาประเทศ โดยไม่สนใจสิทธิของผู้อื่นที่ค้าขายกันอยู่แถวนั้นว่าจะเดือดร้อนกันแค่ไหน ก็ยังทำได้ แถมมีตำรวจอำนาจความสะดวกให้อีกต่างหาก

ยามว่างก็ทะเลาะกันเอง  หรือนึกสนุกขึ้นมาก็เผาบ้านเผาเมือง เผาห้างสรรพสินค้า แล้วมาโทษตำรวจและทหารว่าเป็นผู้สร้างสถานการณ์   เมืองไทยเรานี้แสนดีหนักหนา มีทั้งโชคดีและโชคร้ายพอๆกัน 

และจะโชคดีกว่านี้ถ้าไม่มีคนในตระกูลชินวัตรอยู่ในประเทศไทย (ไอเดียกระฉูด ขอปรบมือให้ด้วยความนับถือ)

ไม่เชื่อจะลองดูก็ได้  ให้ตระกูลนี้ทั้งหมดอพยพไปอยู่ต่างประเทศสัก 10 ปี  แผ่นดินนี้ก็คงจะสูงขึ้น ประชาชนคนไทยก็คงไม่มีการแบ่งสี หรือเกิดหมู่บ้านเสื้อแดง หรือหมู่บ้านสีแดง ตามที่เป็นข่าว

เมืองไทยในช่วง 4-5 ปี ที่ผ่านมาถือว่าโชคร้าย ก็เพราะมีกาลีบ้านกาลีเมืองที่ชื่อทักษิณ ชินวัตร  หรือคนหน้าเหลี่ยม หรือเหลี่ยมจัด เข้ามาบริหารประเทศ พอได้เป็นรัฐบาลก็โกงกินบ้านเมืองกันอย่างวินาศสันตโร โดนยึดทรัพย์กันชนิดบักโกรกถึง 4 หมื่นกว่าล้านบาท คนเลวๆแบบนี้ในเมืองไทยนับว่าหายากมาก

ประเทศไทยนับตั้งแต่ยุคกรุงสุโขทัย จนถึงทุกวันนี้ก็เป็นเวลาหลายร้อยปีแล้ว ปรากฏว่ายังไม่มีครั้งไหนที่บ้านเมืองจะเลวร้ายเหมือนในยุคทักษิณครองเมือง

คนต่างชาติเขาก็รู้ดี แต่คนไทยจำนวนไม่น้อยที่หูหนาตาเร่อ (โง่) เห็นผิดเป็นถูกเห็นกงจักรเป็นดอกบัว เขาว่ายังไงก็ว่าตาม ไม่ต่างกับวัวควายที่ถูกจุงจมูก

คนระดับแกนนำสุมหัวกันล้มล้างสถาบัน แต่รากหญ้าที่เป็นสมุนกลับไม่รู้เรื่องว่าเค้าทำอะไรกัน ปากก็ว่ารักสถาบัน เทิดทูนในหลวงจนน้ำตาไหล แต่หารู้ว่าคนพวกนี้กำลังจะรุกฆาตสถาบันพระมหากษัตริย์หรือต้อนเข้ามุมอับ โดยที่ตัวเองไม่รู้เหนือรู้ใต้ รู้แต่ว่าพวกเราจะร่ำรวยถ้าทักษิณกลับมา (โง่ อิบ อ๋าย)

มาถึงวันนี้ก็มีทายาทอสุร หรือน้องสาวที่มีโหงเฮ้งดี คือ หน้าใหญ่เท่ากระด้งทรงรี  ขออาสาเข้ามาเป็นนายกฯหญิง(คนแรก)  แต่วาสนาคงไม่ให้  แถมบาปกรรมที่พี่ชายทำไว้กับประเทศไทยกำลังจะตามมาหลอกหลอน 

นายกฯหญิงก็อาจเป็นแค่ฟัน   และเมืองไทยหากจะมีนายกฯหญิง  ก็คงไม่ไช่ผู้หญิงที่หน้าตาบานเบอะเท่ากระด้งแบบนี้แน่  แต่ถ้าหากว่าหน้าตาเซ็กซี่แบบ นางเอกเรยา ในเรื่องดอกส้มสีทอง ก็คงไม่มีใครว่า

เพราะเซ็กซี่แบบนี้ ผมก็ช็อบชอบ ขอบอก..





โฟโต้ออนทัวร์
15 มิถุนายน 2554