ลาวใต้ ตอนที่ 4 ดอนโขง ดินแดนมหานทีสี่พันดอน

ลาวใต้ตอนที่ 4 นี้ มาว่าเรื่องดอนโขงกันต่อเลยนะครับ


                 คำว่าสี่พันดอน ตอนที่ไกด์ลาวได้อธิบาย ดูเหมือนไม่มีอะไรที่น่าสนใจเป็นพิเศษ ชื่อสี่พันดอน(สี่พันเกาะ) หรือสีทันดร หรือคำที่ไพเราะว่าเป็นมหานทีสี่พันดอน คิดว่าน่าจะเรียกกันให้ดูใหญ่โต อลังการกันมากกว่า แต่เมื่อติดตามค้นคว้าก็พบว่า ไม่ธรรมดาเลยครับ เพราะเมื่อลองเข้าไปหาภาพแผนที่ทางอากาศจาก Google Earth แล้วก็ถึงกับอิ้งกิมกี่ (ทั้งอึ้ง ทั้งแปลกใจ) ว่า เกาะแก่งในบริเวณที่เรียกว่าสี่พันดอนนี้ มันกว้างขวางใหญ่โตจนแทบไม่เชื่อเลยว่า จะมีสิ่งมหัศจรรย์เช่นนี้ในประเทศลาว

ฉายาที่เรียกว่า " มหานที สี่พันดอน" นี้จึงเหมาะสมด้วยประการทั้งปวง

ภาพแม่น้ำโขงที่เห็นขณะอยู่บนแพขนานยนต์จากท่าเรือดอนโขงสู่ท่านากะสัง ทั้งขาไปและขากลับ ก็คิดว่ามันใหญ่โตจนดูคล้ายทะเลสาบ แต่เมื่อเห็นภาพจาก Google Earth แล้ว กลายเป็นว่าสิ่งที่เห็นนั้นนะ เป็นแค่ส่วนหนึ่งของแม่น้ำโขงเท่านั้นเอง มันไม่ไช่ทั้งหมด ยังมีแม่น้ำโขงที่แยกออกเป็นสายใหญ่ สายย่อยๆ สายเล็กสายน้อย อีกมากมาย อาจเรียกว่าเหลือคณานับ ภาพถ่ายทางอากาศจากดาวเทียวมองเห็นเกาะแก่งน้อยใหญ่กระจุกตัวเป็นบริเวณกว้าง เรียกได้ว่าเป็นอาณาจักรของเกาะแก่งที่ยิ่งใหญ่ระดับโลกเลยทีเดียว

โอ้...”Amazing lao “

เรียกได้ว่าเป็น Unseen หรือ Amazing ของลาว ที่เป็นของแท้แน่นอน และไม่ได้มีใครมาโปรโมทเหมือนบ้านเรา

น่าสนใจมากนะครับสำหรับภาพจากดาวทียมของนาซ่าใน Google Earth ภูมิประเทศบริเวณนั้นน่าศึกษาค้นคว้าเป็นอย่างยิ่ง และหากศึกษากันจริงจังแล้วก็อาจจะพบกับสิ่งแปลกใหม่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนอีกมากมาย

” ไนแองการาของเอเชีย” ฉายาของน้ำตกคอนพะเพ็ง ที่นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติเป็นผู้ตั้งให้ ก็เป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรมหานทีสี่พันดอน รวมไปถึงน้ำตกหลี่ผีที่อยู่ไม่ห่างกันนัก และยิ่งใหญ่ไม่แพ้น้ำตกคอนพะเพ็ง

ประเทศลาว หลายคนอาจมองว่ายังไม่เจริญ ไม่น่าเที่ยว ไม่เจริญหูเจริญตา เหมือนกับประเทศที่เจริญแล้ว แต่ลาว เป็นประเทศที่มีแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติมากมาย และที่ยังไม่เปิดเผยหรือยังไม่มีการค้นพบอีกก็มาก คำว่า Amazing หรือ Unseen ที่ใช้เพื่อโปรโมทการท่องเที่ยวในบ้านเรา หากเทียบกับสิ่งที่พบเห็นในลาวแล้ว น่าจะ เรียกว่าเป็น Amazing of Asia หรือ Unseen in Asia มากกว่า

รัฐบาลลาวอาจไม่มีงบประมาณประชาสัมพันธ์สถานที่ท่องเที่ยวมากนัก เพราะยังต้องพัฒนาสิ่งจำเป็นด้านอื่นก่อน จึงทำให้ความยิ่งใหญ่อลังการของแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติ ไม่ได้ประจักษ์แก่สายตาชาวโลกมากนัก แต่คนที่ไปเที่ยวจะทราบดีว่า ป่าไม้ และสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติในลาวยังดูบริสุทธ์ งดงาม ไร้การปรุงแต่งใดๆ ไม่ต่างกับคนลาว ที่ยังดูใสซื่อ ไร้จริตมายา

ดอนโขง เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่บนเกาะกลางแม่น้ำโขงที่ใหญ่ที่สุด เป็นศูนย์กลางของเมืองสี่พันดอน ความใหญ่โตของเกาะดอนโขง ไม่สามารถมองเห็นด้วยสายตา เนื่องจากมีพื้นที่ใหญ่โต ประกอบไปด้วยภูเขาหลายลูก มีสถานที่ราชการ เช่นหน่วยงานไฟฟ้า และประปา

ประชากรบนเกาะดอนโขงมีไม่มากนัก บ้านเรือนเป็นแบบชนบท คล้ายเมืองไทยในอดีต แต่ผู้คนที่นี่มีความศรัทธาอันแรงกล้าต่อพุทธศาสนา ยามเช้าจะเห็นชาวบ้านออกมาบิณฑบาต เป็นภาพที่ดูแล้วสบายตาสบายใจต่อผู้มาเยือน

วันนั้นผมตื่นเอาสาย (เกือบ 6 โมงเช้า) แถมต้องถ่ายพระอาทิตย์ขึ้นตรงหน้าห้องพัก กว่าจะปลีกตัวก็สายจนแทบไม่ทันถ่ายภาพพระที่กำลังออกบิณฑบาต โชคดีที่ยังพอเก็บภาพบริเวณที่พักได้บ้าง แต่ก็เล่นเอาจนเหนื่อย เพราะต้องกึ่งเดิน กึ่งวิ่ง ตามพระไปจนถึงวัด จากนั้นก็ต้องรีบกลับเพราะได้เวลานัดหมายของกรู๊ปทัวร์แล้ว

คนไทยไม่น้อยที่มาเที่ยวดอนโขง ทั้งมากันแบบส่วนตัว และมากับกรุ๊ปทัวร์ ส่วนฝรั่งต่างชาตินั้นไม่ต้องพูดถึง คนพวกนี้ถือเป็นชุดบุกเบิก ทุกซอกทุกมุมของโลก ป่าเขาลำเนาไพร หรือแม้แต่ในถิ่นธุรกันดารที่ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก จะเห็นฝรั่งมังค่าเกือบทุกหนแห่ง นักท่องเที่ยวเหล่านี้เที่ยวกันอย่างคุ้มค่า อยู่กันเป็นอาทิตย์ๆ หรืออาจเป็นเดือน ทำตัวแบบง่ายๆ กินง่าย อยู่ง่าย ขอแค่มีที่พักพอซุกหัวนอนได้เท่านั้นก็พอ

ถ้าจะถามว่าดอนโขงมีอะไรน่าสนใจบ้าง ก็คงต้องบอกว่าที่นี่บรรยากาศเป็นแบบชนบท พูดตรงๆก็คือบ้านนอกเราดีๆนี่เอง แต่เป็นบ้านนอกที่คิดว่าหาได้ยากในบ้านเรา เป็นชนบทที่ไม่มีการปรุงแต่ง นาข้าวที่นี่ปลูกด้วยแรงงานคนและยังใช้วัวควายแทนเครื่องจักร จึงเป็นนาข้าวที่ทำกับมือและได้รับการดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี นาข้าวที่นี่จึงแลดูสวยงาม ใครมาเที่ยวชนบทลาวแล้วจะเห็นว่าภาพท้องทุ่งสวยงามกว่าบ้านเรามาก เหมือนภาพวาดของจิตรกร

ใครอยากเห็นภาพต่างจังหวัดของไทยในอดีต หรือย้อนยุคนับถอยหลังไปสัก 40-50 ปี ก็ต้องมาเที่ยวประเทศลาว มาดูวิถีชีวิตแบบพอเพียงที่เป็นของจริง แล้วเปรียบเทียบกับเมืองไทยที่กำลังรณรงค์ให้หันมาใช้ชีวิตแบบพอเพียง พอประมาณ หลังจากหลงระเริงกับการใช้ชีวิตกันอย่างฟุ่มเฟือย ไร้แก่นสารมาเป็นเวลานาน

คิดแล้วก็เป็นเรื่องน่าแปลก ที่คนไทยยังต้องมีการรณรงค์(สั่งสอน)กันในเรื่องเหล่านี้ เราใช้งบประมาณมากน้อยแค่ไหนก็อาจไม่ทราบได้ หรืออาจจะหลายพันล้านบาท เพื่อโฆษณาประชาสัมพันธ์ เพื่อเตือนสติ หรือสอนคนในสังคม ให้รู้จักคำว่าพอเพียง ทั้งที่เมืองไทยนับถือศาสนาพุทธ หลักคำสอนของพระพุทธเจ้าก็สอนให้รู้จักพอ(ไม่โลภ) มาเป็นพันๆปี แต่ชาวพุทธก็ไม่รู้ ไม่เข้าใจ มีความโลภเป็นที่ตั้ง และตกเป็นเหยื่อมาโดยตลอด

นี่อาจจะเป็นตัวอย่างที่หลายคนไม่ได้คิด และมองผ่านเลยไป

ตกลงว่าประเทศยิ่งเจริญแต่คนไทยกลับโง่มากขึ้นหรือเปล่าก็ชักไม่แน่ใจ แต่กระแสจตุคามฟัเวอร์อาจเป็นคำตอบได้บ้างว่า ว่าเอาแค่ดินมาเสก ก็ขายได้ราคา แย่งกันซื้อ เหยียบกันตาย เพียงเพื่อหวังรวย..รวย..และ รวยตลอดชั่วโคตร

ไปละครับ...ชักจะนอกเรื่องแล้ว

เว็บมาสเตอร์
โฟโต้ออนทัวร์
12 สิงหาคม 2550

.........................................................................................................................................................................

การถ่ายภาพ
กล้องดิจิตอล Sony P10
กล้องฟิล์ม (สไลด์) ภาพ 1  2  3  4(1)  6(2)  7(2)  9(2)  11(1)  20(1)  27(2)

.........................................................................................................................................................................

ภาพเมืองสี่พันดอน (สีทันดร)
ภาพจากดาวเทียมของ Google Earth
(คลิกที่ภาพ)


.........................................................................................................................................................................