ถึงตอนนี้ก็จะพาไปเที่ยวถ้ำติ่ง ความหมายก็ตรงๆ คือถ้ำที่มีติ่ง หรือหินงอกที่ยื่นออกมาเป็นติ่งๆ ภาษาลาวเค้าก็เว้ากันซื่อๆ ตรงไปตรงมา แบบนี้แหละ ผมมาเที่ยวลาวก็พยายามที่จะพูดตรงๆ ประเภทเข้าเป้า ตรงประเด็น ให้เหมือนกับนิสัยคนลาว และคำที่ใช้บ่อยที่สุดก็เห็นจะเป็นคำว่า “ งาม “ เป็นคำชมผู้หญิงว่าสวยนั่นแหละ จะบอกว่า สวยน่ารัก คนลาว งง ครับ

งามแต้ คำนี้แหละใช้บ่อยสุด และได้ผลชงัด ก็ไม่แน่ใจว่าถูกต้องหรือไม่ เพราะพูดทีไรก็เห็นสาวลาวขำกลิ้งท้องคัดท้องแข็งกันใหญ่ เลยเดาว่า เค้าเข้าใจที่เราพูด

คำว่างาม ภาษาเหนือ และอีสานก็ใช้กัน เช่นคำว่า อีน้องคนงาม คนเหนือแปลว่าเด็กสาวคนสวยหรือคนน่ารัก อีน้อง แปลว่าน้องสาวหรือเด็กผู้หญิง คำว่าอีนายก็ใช้ได้นะครับ แต่ส่วนใหญ่แล้วผู้ใหญ่มักใช้เรียกเด็กผู้หญิง บางครั้งก็เรียกว่ารวมๆกันว่า อีน้อง อีนาย

เพลงของจรัล มโนเพชร ศิลปินล้านนา ก็มีภาษาเหนือ เช่น “ อีน้องคนงาม กิ๋นข้าวแลงแล้วกา “ แปลว่า “ น้องสาวทานข้าวมื้อเย็นแล้วหรือยัง ” ไม่ได้แปลว่ากินข้าวกับอีกานะครับ

คำว่า อี ทั้งลาว ไทย ใช้กันมาก แต่ไม่แน่ใจว่า “ อีห่า “ ที่ผู้หญิงไทยปากจัดระดับแม่ค้าปากคลองชอบใช้กันนั้น ภาษาลาวจะมีคำนี้หรือไม่ ไปเที่ยวคราวหน้าจะสอบถามให้ครับ

อีกคำหนึ่งที่คนไทยไม่ค่อยได้ใช้กันนัก แต่ก็แปลกใจที่ อดีตนายกฯ สมัคร ชอบใช้กับสื่อมวลชน ก็คือคำว่า “ ไอ้หอก ” หรือ “ ไอ้หอกหัก ” เรียกว่าใช้จนติดปาก จนอาจารย์ด้านภาษาออกมาท้วงติงว่า นายกฯสมัครใช้ภาษาวิบัติ เป็นถึงนายกฯ ไม่ควรเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้กับเยาวชน แต่ภาษาผู้สือข่าวเค้าบอกว่า นายกฯสมัคร ถูกอาจารย์ด่า ความจริงก็น่าจะโดนด่าตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ตอนที่ออกมาสารภาพว่าตนเองเป็นนอมินีให้กับนายกฯทักษิณฯ ป่านนี้ไม่แน่ใจว่า ท่านสมัครเรา จะคิดได้หรือยังว่าตนเองตัดสินใจผิดพลาด ครั้นถามก็ไม่กล้า กลัวท่านจะตะคอกใส่หน้าว่า

“ เรื่องของกู จะถามทำหอก หาพระแสงไปทำไม “


คนลาวใสซื่อ
ไปเที่ยวลาวก็ต้องรู้ว่าคนลาวเค้าใสซื่อ จริงใจ ไปชมเค้ามากว่างามอย่างโน้นอย่างนี้ จะหาว่าไปชอบเค้าจริงๆ คุยกันนานๆ เค้าอาจส่งสายตาอย่างมีความหมายให้เราก็เป็นได้ โดยเฉพาะชายไทยทีมีหน้าดีๆ (เหมือนผม) ก็ต้องบอกกล่าวกันไว้ก่อน จะพูดเล่นหรือพูดจริง ก็ควรส่งซิก ให้เค้ารู้ตัวก่อนว่าล้อเล่นนะ จะได้ปลอดภัยด้วยกันทุกฝ่าย

คนลาว สาวลาว น่ารักครับ (พูดแล้วก็ยังอยากไปเที่ยวอีกครั้ง) เป็นคนยิ้มง่าย หัวเราะง่าย แสดงว่าจิตใจเค้ามีแต่ความสุข บรรยากาศที่ว่านี้พบเห็นได้ทั่วๆไป เพียงแต่ว่าเราจะมีโอกาสพูดคุยด้วยหรือเปล่าเท่านั้นเอง

นอกจากนี้ก็ยังแอบกระซิบให้หนุ่มไทย ทั้งอ่อนและแก่ว่า หากอยู่เมืองไทยแล้วไม่มีแฟน หาเมียไม่ได้ และคิดว่าคงจะหาไม่ได้ทั้งชาตินี้และชาติหน้า ก็อย่าพึ้งสิ้นหวัง โอกาสยังพอมีหากได้ไปเที่ยวประเทศลาว เพราะคนลาวโดยทั่วไปแล้วจะชอบคนไทยเป็นพื้นฐานอยู่แล้ว ชอบเมืองไทยที่เจริญกว่า ให้เครดิตคนไทยและสินค้าจากไทยค่อนข้างมาก ไม่ต่างกับคนไทยที่ชอบใช้ของนอก

อยู่เมืองไทยไม่มีเมีย ไปลาวแล้วอาจสมหวังก็เป็นได้ ขนาดผมมีเมียแล้วก็ยังอยากไป..ใจจะขาด


ภาษาลาว ยังไม่จบครับ ต่ออีกนิดจะได้เข้าใจกันมากขึ้น

ภาษาไทยส่วนใหญ่คนลาวเข้าใจ คุยกันรู้เรื่อง แต่ก็อย่าได้วางใจนัก จะพูดอะไรก็ขอให้นึกด้วยว่า พูดไปแล้วคนลาวจะเข้าใจหรือไม่ เช่นรายการอาหารที่คนไทยชอบสั่ง ได้แก่ผัดผักรวม(มิตร) ซึ่งหมายถึงผักหลายๆอย่าง แต่คนลาวไม่เข้าใจนะครับ ปรากฏว่าทางร้านเอาผัดผักอะไรมาให้ทานก็ไม่ทราบได้ ต่างก็หลับหูหลับตาทานไปเพราะความหิว

ตอนทานเสร็จแล้วจึงสอบถามทางร้านว่า ผัดผักรวมมิตร ไม่เห็นทำให้เลย ปรากฏว่าลาว งง ครับ กว่าจะรู้เรื่องก็ปรากฏว่า คนลาวเขาใช้คำว่า “ ผัดผักสามัคคี “ คนไทยสั่งผัดผักรวมเค้าจึงไม่เข้าใจ

เตือนๆกันด้วยว่า คนลาวไม่ได้เข้าใจภาษาไทยทุกคำทุกประโยค บางครั้งก็ควรสอบถามกันให้ละเอียดว่าหมายถึงสิ่งที่เราเข้าใจหรือไม่ แต่ทุกวันนี้คนลาวก็เข้าใจภาษาไทยมากขึ้นเนื่องจากโลกาภิวัตน์ ทีวีไทยเกือบทุกช่อง โดยเฉพาะช่องที่ส่งด้วยระบบดาวเทียม ทางฝั่งลาวได้ประโยชน์มาก เพราะดูละครน้ำเน่าจากเราจนคิดงอมแงม ทำให้คนลาวอยากมาเที่ยวอยากมาทำงานที่เมืองไทยกันมาก

ละครน้ำเน่า ประเภทตบตี อิจฉาริษยา ลาวชอบครับ

โดยเฉพาะเรื่องกำลังออกอากาศทางช่อง 3 ช่วงหลังข่าว น่าจะเรื่องดงผู้ดี หรือแนวผู้ดีน้อนยุคนั่นแหละ ที่นังร้ายทาปากแดงแจ๋แหว๋ เป็นลิงตูดแดง และแดงกันทุกฉากทุกตอน ไม่ว่าจะเป็นฉากอยู่บ้าน นอกบ้าน หรือนอนบนเตียง เรียกว่าไม่กล้าถอดหน้ากากให้เห็นของจริงสักครั้งเดียว (คงกลัวคนดูหาว่าหน้าแก่ละมั้ง)

หนังเรื่องดงผู้ดี คนลาวคงชอบดู มากกว่าจะมาเลียนแบบการแต่งเนื้อแต่งตัว เพราะดูไปแล้วตัวนังร้ายแต่งตัวออกแนวนางเอกลิเก หรือนางเอกงิ้วอะไรทำนองนั้น จะบอกว่าสมัยก่อนแต่งตัวกันแบบนี้ก็คงไม่ไช่ ที่หนักก็เห็นจะเป็นทาปากแดงแจ๊ดไม่ต่างกับทาด้วยสี TOA ดูแล้วก็เว่อเกินจริง รุ่นแม่หรือรุ่นคุณย่าคุณยาย ก็คงไม่ถึงกับขนาดนี้ เล่นทากันหนาเตอะ เห็นแล้วจะอ๊วกครับ...

เห็นหน้านังร้ายในเรื่องดงผู้ดีทีไร ทำให้นึกถึง ลิงตูดแดง ที่เขาใหญ่ทุกที ไม่รู้เป็นไง

กลับมาเที่ยวกันต่อดีกว่า ขืนวิจารณ์ละครน้ำเน่าบ้านเรามากไปจะกลายเป็นหนังซี่รี่ย์ ที่ว่ากันไม่จบ ยังไงก็แล้วแต่ ต้องบอกว่า เสาร์ – อาทิตย์ ดันมาติดละครเกาหลี เรื่องลีซานครับท่าน พูดแล้วอายจังว่า เสาร์ อาทิตย์ไม่ต้องออกไปไหน ต้องคอยเวลาหกโมงเย็นทุกวัน ต้องยอมรับคนเขียนบทเค้าเก่งมากๆ ซ่อนเงื่อนซ่อนปมชนิดที่เดาได้ยาก ต่างกับหนังไทยนะครับ ยิ่งดูยื่งรำคาญ ยิ่งดูยิ่งหงุดหงิด ไม่รู้ว่าทำไมจึงโง่แบบนี้ รู้สึกแบบนี้บ้างไม๊ครับเวลาดูหนังไทย

ความจริง (ขอต่ออีกนิด) ผมว่านักแสดงหรือตัวละครบ้านเรานี้มีความสามารถในระดับแนวหน้าของเอเชีย ทั้งเกาหลี ญี่ปุ่น เราไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าเค้า แต่จุดอ่อนอยู่ที่เนื้อเรื่องและตัวผู้กำกับ น่าเสียดายที่ละครบ้านเราไม่โกอินเตอร์เสียที จะพูดว่าอย่าคิดมาก มันเป็นเรื่องของความบันเทิง ก็พูดได้ครับ แต่การเขียนบทและดำเนินเรื่องแบบโง่เง้า ไม่เข้าท่า ไม่มีเหตุผลต่างหากที่เป็นปัญหา หากทำให้ดูดีมีเหตุมีผล คงเข้าท่ากว่านี้เยอะเลยทีเดียว เมืองไทยเรามีผู้กำกับประเภทสุกเอาเผากินก็ต้องเป็นแบบที่เห็นที่แหละครับ

ไปละครับ ไปดูลีซาน ดีกว่า เอ้ย...ไปเที่ยวถ้าติ่งกันต่อดีกว่า

เที่ยวถ้ำติ่งต้องนั่งรถจากหลวงพระบางไปอีกราว 40 กม. เพื่อขึ้นเรือ แรกๆก็แปลกใจว่าทำไม่ไม่ขึ้นที่ท่าเรือในตัวเมือง แม่น้ำก็อยู่ใกล้ๆ ได้คำตอบว่าที่เห็นนั้นเป็นแม่น้ำคาน (บางคนเรียกว่า คลาน เพราะไหลช้ามาก) หากนั่งเรือจากในเมืองหรือจากแม่น้ำคานแล้วก็ต้องแล่นทวนน้ำออกไปสู่แม่น้ำโขงสายใหญ่ จากนั้นก็ต้องแล่นทวนน้ำต่อไปอีกไกลกว่าจะไปถึงถ้ำติ่ง สรุปแล้วต้องใช้เวลาราว 2 ชั่วโมงครึ่ง ไปกลับก็เสียเวลากันค่อนวัน ยิ่งเรือแล่นช้าๆแบบนี้ก็คงหลับกันเป็นแถวๆ

การนั่งรถไปยังจุดลงเรือที่นอกเมือง ซึ่งเป็นท่าเรือของชาวบ้าน ทำให้ใช้เวลาเดินทางสั้นกว่ามาก เรือที่ใช้บริการเป็นเรือไม้ลำใหญ่จุผู้โดยสารได้ราว 20-30 คน ที่นั่งเป็นเบาะนุ่ม ช่องกลางเป็นทางเดิน ไม่ต่างกับนั่งรถบัส ท้ายเรือมีโต๊ะให้นั่งเสวนาหรือนั่งเล่นไพ่กันได้สบาย มีห้องน้ำบริการด้วย ระหว่างเดินทางก็มีบริการเครื่องดื่ม น้ำชากาแฟ แต่ต้องเสียเงิน สภาพเรือก็ดูใหม่และแข็งแรง ภายในตกแต่งสวยงาม เรียกว่าให้ความสะดวกสบาย ต่างกับบ้านเราที่ใช้เรือหางยาวขนาดใหญ่ แล่นเร็ว เสียงดังแสบแก้วหู สภาพเรือก็ดูไม่ค่อยปลอดภัยนัก นั่งเรือที่ลาวแล้วสบายใจกว่ากันเยอะเลย

ระหว่างนั่งเรือเพลินๆไปยังถ้ำติ่ง ได้เห็นทิวทัศน์ตลอดสองฝั่งแม่น้ำโขงสวยงามไปตลอดทาง เรียกว่าไม่น่าเบื่อเลยแม้แต่น้อย ทำให้รู้สึกว่าประเทศลาวมีดีมากมาย แต่คนไทยกลับไม่ค่อยรู้เห็นกันมากนัก โดยเฉพาะแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติชนิดที่แทบหาไม่ได้ในประเทศอื่นๆ ใครอยากพบแต่สิ่งที่สบายใจ ก็ต้องมาเที่ยวลาว และหากไม่ยึดติดกับความสะดวกสบายกันมากนัก คำตอบก็คือหลวงพระบางนี่แหละครับ

วันนี้แม่น้ำโขงมีปริมาณค่อนข้างมาก จนมองไม่เห็นเกาะแก่งหรือโขดหินที่อยู่เบื้องล่าง ระดับน้ำสูงจนมิดแก่งหินต่างๆที่มีอยู่ตลอดแนวในเส้นทางสายนี้ ยามหน้าแล้งก็จะเห็นโขดหินเป็นบริเวณกว้าง ไม่ต่างกับแก่งสะพือในจังหวัดอุบลราชธานี

ขณะนั่งเรือก็สังเกตเห็นว่าคนขับพยายามเลาะไปตามริมฝั่งที่เป็นร่องน้ำลึก ส่วนกลางแม่น้ำในบางช่วงจะเห็นเป็นระลอกคลื่นได้อย่างชัดเจน แม้ไม่มีใครบอกก็เดาได้ทันทีว่าบริเวณนั้นเป็นแก่งหิน และเป็นอันตรายสำหรับเรือโดยสารอย่างมาก คนขับเรือทุกลำจึงแล่นตามๆกันไปในแนวใกล้ๆชายฝั่งเป็นส่วนใหญ่

หน้าฝนปีนี้และทุกๆปี คงทำให้ทิวทัศน์สองฝั่งโขงบริเวณนี้สวยทีเดียว วันนี้ครึ้มฟ้าครึ้มฝนเป็นช่วงๆ เห็นเมฆหมอกเลื่อนลอยผ่านไปตามหุบเขาได้ชัดเจน เป็นภาพที่หาดูได้ยากในบ้านเราในสภาพของการล่องเรือท่องเที่ยว ระหว่างการเดินทางก็แทบจะไม่เห็นบ้านผู้คน นานๆจึงจะเห็นสักแห่ง สองฝั่งแม่น้ำส่วนใหญ่มีแต่ป่า และความเขียวขจี

ต้องบอกว่าประเทศลาวนี้มีป่าไม้มากมายจริงๆ แม้จะถูกบุกรุกไปมากในช่วงเวลานี้ แต่ป่าเขาในแนวแม่น้ำโขงก็ยังมีมากเหลือคณานับ ทำให้ปริมาณน้ำในแม่น้ำโขงช่วงที่ไหลผ่านลาวมีปริมาณน้ำค่อนข้างมาก

แต่อนาคตในอีกไม่นานนี้ ทั้งลาว พม่า ไทย และเขมร จะต้องได้รับผลกระทบ ต่อไปปริมาณน้ำคงไม่มากเท่าที่เห็นในวันนี้อย่างแน่นอน จีนและเวียดนามขณะนี้ก็กำลังเร่งก่อสร้างเขื่อนกันขนานใหญ่ อีกไม่เกิน 10 ปี รับรองว่าชุมชนที่อยู่ตามลุ่มแม่น้ำโขง หรืออยู่ใต้จีนและเวียดนามลง จะได้รับผลกระทบแน่นอน สัตว์น้ำนานาชนิด จะค่อยๆลดปริมาณ จนอาจสูญพันธ์ แนวฝั่งหรือริมตลิ่งจะเกิดการเคลื่อนตัว เนื่องจากปริมาณน้ำที่ลดลง ปัญหานี้กำลังก่อตัวและค่อยๆรุนแรงขึ้นตามลำดับ

ไม่นานเรือนักท่องเที่ยวทุกลำก็พากันมาชุมนุมอยู่ที่หน้าถ้ำติ่ง ที่ตั้งอยู่ริมหน้าผา หรือช่วงภูเขาที่ถูกตัดริมแม่น้ำโขง

ถ้ำติ่งถือเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่คนลาวในยุคแรกๆ หรือสมัยอาณาจักรล้านช้างที่มีหลวงพระบางเป็นราชธานี ที่เดินทางมาทำพิธีบวงสรวงสักการะเทพยดาฟ้าดิน ซึ่งมีทั้งเจ้านายฝ่ายสูง และชาวบ้าน พร้อมกับนำพระพุทธรูปแกะสลักจากไม้สักมาตั้งสักการะ ถึงปัจจุบันมีพระพุทธรูปเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ได้ยินว่ามีมากกว่า 2500 องค์



เว็บมาสเตอร์
โฟโต้ออนทัวร์
2 พฤษภาคม 2552